De schilderijen van Joyce tonen verstilde scenes op doek. Deze scenes zijn laag over laag opgebouwd en vermengen zich tot filmische beelden.

Aan het maken van een werk gaat een proces vooraf waarin ze zoekt naar beelden die haar fascineren. Zoals; industriële plekken, snelwegen, ziekenhuizen, desolate plekken, films en landschap. Ze zoekt deze afbeeldingen in kranten, in films, op internet en maakt foto’s van voor haar interessante plekken.

Binnen het werk zoekt zij naar een balans vanuit een non dualistisch uitgangspunt waarin tegenstellingen naast elkaar kunnen bestaan en waarbinnen allerlei elementen een bepaalde betekenis kunnen krijgen. Bij elkaar gebracht creëren ze een nieuwe vaak raadselachtige werkelijkheid waarbij ze de ontknoping laat aan de toeschouwer.